Speeches
PRM_obrakanje
Address by the President of the Republic of Macedonia, Dr. Gjorge Ivanov
Friday, 07 December 2018 21:08

Respected citizens of the Republic of Macedonia,

On several occasions over the past few years, I have publicly warned of the dangers that threaten the stability of the Republic of Macedonia and the sovereignty of the citizens of the Republic of Macedonia. It is with my deepest regret to concude that all of my warnings were ignored and the result of that disregard is presently felt by everyone.

Today, I address you, the citizens of the Republic of Macedonia, in order to unmask all of the lies, conjectures and dark scenarios, which we were bombarded by in the past period. Since the beginning of my mandate I have responsibly represented the country and I am convinced that only with an honest and transparent approach we can counter the lies about the alleged involvement of my Cabinet, the Army of the Republic of Macedonia and the Intelligence Agency in the events around 27 April.

Respected citizens,

There was never a conversation nor was there a consideration in the Cabinet of the President of the Republic of Macedonia, to declare state of war or a state of emergency.

Thereby, I dismiss all of the speculations saying the international community put any type of pressure on me in order to make me step back from some kind of alleged plan for declaring state of war or a state of emergency.

There was never a scenario for state of war or a state of emergency, unless a parallel Supreme Commander-In-Chief of the Armed Forces and a parallel General Headquarters of the Army of the Republic of Macedonia were operating in the Republic of Macedonia.

The real question is – who, in those moments, benefited from the abuse of the President’s Cabinet and from the creation of a false perception that a state of war or a state of emergency is being declared.

I would refer those who accuse me and create fake news in order to delegitimize the institution President, to Article 124 of the Constitution where it is said that state of war exists when a direct danger of military attack on the Republic is impending, or when the Republic is attacked, or war is declared on it. Furthermore, according to Article 125 of the Constitution a state of emergency exists when major natural disasters or epidemics take place. My dear fellow citizens, none of this happened on 27 April.

For a year and a half, I, as President of the Republic of Macedonia and my Cabinet were a constant target of fake news and false conjectures in order to involve us in the events of 27 April, no matter the cost.

Starting from 27 April 2017, the Cabinet of the President of the Republic of Macedonia is being blamed without any evidence or indications. Pressure has been put on me and threats have been made in order to make me yield and back down from my attitudes on the political events in the Republic of Macedonia and on the policies that the current Government follows. I am reiterating for who knows how many times – I will not back down from my stances.

These past few days we have even been witnesses to false testimonies given in the court proceedings on the events of 27 April.

At first, I would like to point out that one is criminally liable for giving a false testimony (perjury) to the Court.

Secondly, I urge everyone who accuses me to freely address the competent institutions: the Ministry of Defense, the Army of the Republic of Macedonia, the Intelligence Agency, the Administration for Security and Counterintelligence and other aforementioned institutions, and seek reliable information on the planned and daily activities of every senior officer, commander and soldier.

These institutions should answer the questions where the persons in charge were on 27 April or before that, and whether there are any administrative records on a preparation for any state of war or emergency scenarios.

Just as a reminder, all of the reports from the Cabinet of the President and the Intelligence Agency related to the events on 27 April were delivered to the Primary Public Prosecutor’s Office.

Respected citizens,

I will remind you once again that many times has my Cabinet denounced the fake news, which are continuously used to build a negative perception about us. It is my opinion that we need to put an end to this type of nebulous speculations once and for all.

Nothing of what part of the media were writing about this past period turned out to true. Not even the rumors that we are preparing “Jasen” as a shelter in case of a state of war, nor the claims that my Cabinet permitted entry to a foreign intelligence agent in the Assembly on 27 April.

What is being shunned, intentionally or not, and it is a thing the citizens should be aware of, is that “Jasen” is a Public Enterprise and that it is under the authority of the Government. And this is a fact that can be easily verified. The attempt to cover up the unprofessionalism of a foreign intelligence agent using the excuse that the Cabinet permitted him entry in the Macedonian Assembly was also foiled.

At the same time, the prosecutor Vilma Ruskoska has clearly confirmed that the Public Prosecution Office does not have proof of an involvement of the Cabinet of the President in the events on 27 April.

The General Headquarters of the Army of the Republic of Macedonia have also denied involvement in the events on 27 April and called for transparency when providing information related to these events.

Moreover, the Intelligence Agency as well, has strongly condemned all attempts to involve the Agency in conjectures and fake news.

Respected citizens,

Now I would like to publicly ask a question. Are the testimonies of the defendants more relevant than the claims of the competent institutions and the public officials?

At the same time, when the General Headquarters clearly and unequivocally denies involvement in the events on 27 April, or any type of scenarios related to state of war or an emergency, I cannot but ask another question in front of all of the Macedonian public – In a time when the days before receiving an official invitation for NATO-membership are numbered, who stands to gain from the degradation of the Army which enjoys the highest reputation among you, the citizens, and it is the only institution that hasn’t got any remarks fulfilling the criteria and the standards of NATO.

Just as a reminder, as President of the Republic of Macedonia, I have pointed out two years ago that ASC is the focal point generating all of the political and security crises in the Republic of Macedonia. Even after three years from Priebe’s diagnosis, the disease has not been removed. If ASC has the audacity to unfoundedly follow the activities of my Cabinet and to put me down, as a President, in official notes describing events that never took place, I fear the thought of what is happening with this institution and how reports are fabricated with fictional sources in order to a achieve a certain goal. With premeditated leakage of classified information, a false perception is being built with the goal of eventually producing a court – police case.

On the other hand, I would like to emphasize that lately we are also witnesses of impunity following the premeditated leakage of classified documents from ASC. I would like to call upon the competent institutions to act and sanction this type of occurrences which endanger the national security.

Finally, I can conclude that this is but a classic witch hunt and lynch - a desperate scenario constructed against me, my Cabinet and the aforementioned institutions. I assure you that by using these purchased false testimonies and by generating fake news the reality and the real people, who made the orders for the events of 27 April, cannot be hidden away. The Cabinet of the President is not a service for providing alibis.

Thank you.

 

 

stopanska_komora_18
Доделување на признанието „Македонски квалитет 2018 година“
Friday, 07 December 2018 12:57
There are no translations available.

Почитувани стопанственици,
Дами и господа,
Драги пријатели,

Веќе четврта година по ред ја имам честа да сум покровител на доделувањето на Признанието за македонски квалитет. Ова признание придонесува за развојот на производството во Република Македонија, за подобрување на квалитетот на македонските производи, поттикнување на креативноста, истражувањето и иновациите на македонските компании, како и создавање на препознатлив македонски квалитет на меѓународниот пазар.

Зад ова признание стои напорна работа, верба и визија за промоција на македонскиот квалитет. Признанието е дополнителен поттик за десетте добитници да продолжат да се развиваат, да вложуваат во својот развој и напредок и да работат на својот квалитет. Тие се веќе препознатливи брендови и верувам дека како такви допрва ќе ги освојуваат регионалните, континенталните и светските пазари. Нивниот успех е успех на Република Македонија. Само со успешни стопански субјекти може да очекуваме развој на нашата економија и со тоа напредок и просперитет.

Му честитам на Сојузот на стопански комори на Македонија за идејата и за реализацијата за доделување вакво признание кое прераснува во традиција. Во согласност со моите ингеренции и можности како Претседател на Република Македонија, секогаш ги отворам вратите за соработка на македонските компании во странство и на странските компании во Република Македонија.stopanska_komora_21

Меѓу членките на Сојузот на стопански комори и меѓу денешниве добитници на признанијата има извонредни примери за општественоодговорни компании кои дел од својот профит го вложуваат за потребите на заедницата. Тоа е несомнено и дел од македонскиот квалитет и вредности кои денес ги промовираме.

На самиот крај, им честитам на годинешните добитници, а на другите членки на Сојузот на стопански комори им посакувам следната година да остварат одлични резултати и, секако, да бидат дел од најуспешните кои ќе ги понесат признанијата за македонски квалитет.

Дозволете ми во оваа пригода, кога сме на крајот на 2018 и кога веќе сите очекувања и надежи се свртени кон новата 2019, на сите да ви посакам многу здравје, среќа и успех. Нека 2019 биде успешна на деловен план и да донесе просперитет на македонските компании и препознатливост на македонскиот квалитет.

Ви благодарам.

stopanska_komora_26

predavanje
Предавање на Универзитетот во Вроцлав на тема: „Мостови на пријателство и соработка: Македонија - Полска“
Tuesday, 04 December 2018 16:18
There are no translations available.

Магнифиценцијо, Почитуван господине ректоре,
Почитувани декани, професори, студенти,
Ценети присутни,
Дами и господа,

Како Претседател на Република Македонија, чест ми е да се обратам на престижниот Универзитет во Вроцлав, во пријателска Република Полска. Полска е земја која во најмрачните периоди на европскиот континент била симбол на слобода. Во време кога европските држави една по една беа анектирани од Хитлера, Полска беше првата држава која даде отпор и со тоа го охрабри цивилизираниот свет одлучно да застане против злото на фашизмот и нацизмот.

Полското општество помогна да се заврши Студената војна. Солидарност го означи почетокот на крајот на Варшавскиот пакт. Во 1981 година познатата југословенска рок група „АЗРА" ја испеа песната „Полска во моето срце" како израз на симпатијата и на солидарноста на младите од Југославија со автентичното движење за слобода и правда.

И како што полската држава ги згрижи децата бегалци од Граѓанската војна во Грција, така полската наука покажа грижлив интерес за нивниот мајчин јазик – македонскиот. Не случајно во 1973-та, пред 45 години, токму вашиот престижен универзитет му додели почесен докторат на академик Блаже Конески, што е прва таква титула за Македонец во Полска. (Sokołowski, 2001).

Инаку, само три дена нè делат од денот кога пред 25 години, во 1993-та почина Блаже Конески. Затоа, моето обраќање ќе го започнам со крајот на неговиот живот.

Непосредно пред неговата смрт изнемоштениот Конески ја повикал неговата колешка, познатиот полско-македонски славист Зузана Тополињска и ѝ го диктирал она што ќе биде негово последно објавено сведоштво. (Конески, 1993). Во тоа мошне кратко, но длабоко послание до неговата, но и до идните генерации, тој за последен пат се осврнал на прашањето што го прогонувало речиси целиот негов живот.

Како лингвист и книжевник кој се посветил на развојот на македонскиот литературен јазик, тој бил свесен дека три нешта фрлале сенка врз неговото животно дело. Прво, македонскиот јазик го зборуваат едвај два милиона луѓе. Второ, целосната кодификација на македонскиот литературен јазик е завршена дури во 1945-та, по формирањето на македонската држава. Трето, македонскиот јазик бил и сè уште е оспоруван.

Соочен со овие три факти, Конески имал храброст јавно да постави едно многу тешко прашање: Која е смислата да се пишува, да се твори на мал јазик?

Ова прашање значело преиспитување на целото негово научно и книжевно творештво и, воопшто, смислата на неговиот живот.

Колку и да е мал, македонскиот јазик има своја големина.

Тоа е јазикот што просторно е најблиску до изворот на првиот пишан јазик на словенските земји – старословенскиот. Знаеме дека во 855 година, врз основа на говорот на словенските племиња Сагудати, Другувити, Велегезити и Ринхини кои биле населени во Македонија, Св. Константин ‒ Кирил и Методиј составиле нова азбука – глаголица. Со помош на глаголицата, тие не ја превеле, туку ја препеале Библијата на старословенски. А, препевот е секогаш многу потежок од преводот. Тоа зборува и за богатството на јазикот и за нивната генијалност.

Со помош на тој пишан јазик, Св. Кирил и Методиј и нивните ученици меѓу кои и Св. Климент и Наум Охридски го растерале духовниот мрак и маглата на незнаењето и го ослободиле огромниот духовен, интелектуален, културен и креативен потенцијал на словенските народи. И затоа, еден од големите синови на словенството, Карол Војтила, папата Јован Павле II во 1980 година, во своето апостолско послание Egrigae Virtutis ги прогласи Св. Кирил и Методиј за копокровители и патрони на Европа.

Но, славистот Реџиналд де Бреј ќе напише: „Заради иронијата на историјата, народот чии предци им го дадоа на Словените нивниот прв литературен јазик беа последни на кои им се призна нивниот модерен јазик како словенски и различен од соседните српски и бугарски". (De Bray, 1980).

Зошто е тоа така? Макс Вејнрих духовито забележал дека „јазикот е дијалект со армија зад себе." Во долгите векови на туѓа политичка и духовна власт, нашиот јазик бил систематски потиснуван и забрануван. Само во текот на 19 и првата половина на 20 век стотици словенски натписи биле избришани, илјадници словенски ракописи биле уништени, стотици илјади Македонци биле принудно преименувани, а нивните идентитети насилно менувани. Вклучително и идентитетот на Конески, чие презиме го менувале те во Коневиќ, те во Конев, во зависност од тоа која соседна држава владеела со неговата татковина Македонија.

Соочен со таквата сосотојба, Конески во 1939 година ги запишал познатите стихови: „рика во мене маката / дека сум роден во смачкано племе", односно, во обесправен народ.

Но, сето тоа се промени со крајот од Втората светска војна. Kористејќи го сувереното право на самоопределување, македонскиот народ на 2 август 1944 година ја создаде современата македонска држава. Еден од првите документи на македонската република е и решението „за воведување на македонскиот јазик како службен јазик во македонската држава".

За спроведување на тоа решение била формирана Комисија за јазик и правопис. Како нејзин член, Конески бил свесен дека прашањето за јазикот е едно од најважните при разрешувањето на македонското прашање. Како и Крсте Петков Мисирков, тој многу добро знаел дека афирмацијата на македонскиот литературен јазик е услов за заокружување на националната консолидација на Македонците.

Затоа, целиот свој живот го посветил на една цел. А тоа е да му помогне на својот народ да го развие и афирмира својот литературен македонски јазик.

Конески бил еден од најактивните учесници во кодификацијата на македонскиот стандарден јазик. Тој имал централна улога во донесувањето на клучните документи на македонската наука за јазикот – азбуката, правописот, граматиката, речникот, историската фонологија, историјата на јазикот (Видоески, 1986, 2013). Како лингвист, поет и преведувач, тој го насочи вниманието на светската лингвистичка и книжевна јавност кон македонскиот јазик. Како еден од основачите на најважните академски институции и списанија, тој придонесе кон процутот на македонистиката.

Со сè што правеше, Конески и неговата генерација за многу кратко време го издигнаа македонскиот јазик во современ европски јазик со светла иднина.

Но, таквиот успех ги разбудил старите балкански сеништа на негирањето. Македонскиот јазик и денес сè уште се соочува со бројни оспорувачи кои, обидувајќи се да го избришат или преименуваат, вршат еден вид симболична опресија врз македонскиот идентитет.

И самиот Конески на своја кожа ја почувствувал ваквата состојба. Ќе ви дадам само една илустрација.

Во 1968 година, пред 50 години, Конески станал почесен доктор на Чикашкиот универзитет. Но, американскиот славист и македонист, проф. Виктор Фридман откри дека околу тој докторат се водела вистинска политичка драма (Фридман, 2011).

Имено, уште во 1964-та година, полско-американскиот славист и шеф на Катедрата за словенски јазици на Чикашкиот универзитет, проф. Едвард Станкиевич предложил Конески да биде прогласен за почесен доктор на тој универзитет. Предлогот набргу се нашол на агендата на надлежната Комисија за почесни признанија која сериозно го разгледувала. Но, некои од членовите на Комисијата се плашеле од реакциите на Грците. Сметале дека таквата награда може да биде сфатена како непријателски чин од страна на Грците кои го негирале постоењето на македонскиот јазик, македонскиот идентитет и, воопшто, македонскиот народ. Па така, одлуката за почесниот докторат на Конески била одложена сè до 1968 година. Тоа бил можеби единствен забележан случај на одложување на одлука за доделување на почесен докторат на Универзитетот во Чикаго. И тоа поради големиот страв од еден мал јазик.

А стравот до некаде бил и оправдан, бидејќи веднаш по церемонијата до претседателот на Универзитетот започнале да пристигнуваат протестни писма во кои се изразувало незадоволство поради признавањето на „непостоечки јазик" на еден „непостоечки народ." (Фридман, 2011).

Од тој инцидент мина рамно половина век. Но, тој страв, за жал, сè уште е присутен, и не само во Америка. Ако на веб-страниците на институциите на Европската Унија ги побарате документите што се однесуваат на нашиот регион, ќе забележите една чудна работа. Повеќето документи се преведени на официјалните јазици на државите од нашиот регион. Но, само во нашиот случај наместо македонски јазик, пишува „јазик на Поранешната Југословенска Република Македонија." Колку што знам, таков јазик во славистиката не постои.

Во официјалниот речник на Бриселската бирократија и дипломатија ги нема термините „Република Македонија" и придавката „македонски". Наместо тоа, многу бриселски виртуози на политичката коректност ги користат најубавите можни епитети за мојата држава и мојот народ, но, само со една цел, а тоа е да ги избегнат термините Република Македонија, македонски јазик, македонски народ, македонски идентитет, македонска култура. Па така, ако чуете некој да зборува за некоја многу убава европска земја и притоа упорно избегнува да ѝ го спомне името, голема е веројатноста дека станува збор за Република Македонија.

Ваквата практика стана толку алармантна што во 2011 година упатив писмо до тогашниот претседател на Европската комисија, Баросо, дека нема да примам извештај на Европската комисија за напредокот на Република Македонија ако во извештајот не стои придавката „македонски". Таа практика не е во духот на „единството во различноста." И не е само Европската Унија. Пред неколку години постоеше обид да се избрише терминот „македонски јазик" и од официјалниот регистар на термини на Обединетите нации. Морав да пратам писмо до тогашниот генерален секретар Бан Ки-мун за да се спречи таквата непринципиелна намера.

Што зборува сево ова? Оние кои го негираат македонскиот идентитет и македонскиот јазик имаат искривено огледало. Наместо да ја приспособат својата искривена слика кон фактичката реалност на терен, тие се обидуваат да ја приспособат реалноста на нивниот искривен светоглед. Светоглед во кој како да нема место за македонскиот јазик и идентитет.

Соочен со ваквите искуства, Блаже Конески ја разобличил логичката грешка на негаторите.

Во срцевината на проблемот лежат двојните стандарди. Има нации, вели Конески, на кои историските права не им се оспоруваат и, од друга страна, има нации на кои тие права им се оспоруваат. Силите што не се мират лесно со самостојниот развиток на народите се подготвени да стават и цел научен апарат во заштита на своите ненаучни и непринципиелни позиции. (Конески, 1968). А политизираната наука не е вистинска наука. Затоа, во една прилика рече дека: „како и да се создаваше македонскиот литературен јазик [...] тие, пак, ќе му изнајдеа некоја мана. Зашто тие се од дното на душата против самиот македонски јазик, а не само против некој негов конкретен облик." (Стојчевска-Антиќ, 2017).

Народот и јазикот се историски феномени и како такви имаат право на своја историја. Затоа, одбивањето на еден народ да му се признае историското право на јазична самостојност е еднакво на тиранија. Решението, вели Конески, не е во ситно пазарење со оние што претендираат да го држат клучот на минатото на еден народ, а со тоа и го оспоруваат неговото историско право, туку во признавање на историското право на сите народи кои смогнале сили да се оформат во современи нации. (Конески, 1968).

Зошто толку зборувам за Конески? Бидејќи во неговиот живот е пресликан и животот на македонскиот народ и на Република Македонија.

И токму затоа тој предупреди дека за нас, Македонците, „повеќе отколку за многу други во светот, јазикот претставува, со сè што е на него создадено, како говорен и пишуван текст, најголемо приближување до идеалната татковина, тој е, заправо, единствената наша комплетна татковина." (Конески, 1986).

Најголемиот показател за вредностите на една нација е консензусот околу она што не е за продажба, она за што не може да се пазари и преговара.

Денес, за жал, некои од големите придобивки за кои се изборил се доведуваат во прашање. Дојдоа генерации кои како да го заборавија заветот на Конески и почнаа да се пазарат со оние кои претендираат да го држат клучот на нашето минато.

Додека зборувам тука, Република Македонија се соочува со можеби најголемиот предизвик од нејзиното формирање, а тоа е да се одрече од историското право и правото на самоопределување.

Правото на самоопределување значи дека само нацијата има право на одлучување за својата судбина, дека никој не е овластен насилно да интервенира во нејзиниот живот, да ги руши нејзините школи и други институции, да спроведува насилство над нејзините обичаи и навики, да го сотира нејзиниот јазик или да ѝ ги забранува нејзините права. Правото на самоопределување значи дека нацијата може да го уреди својот живот во согласност со сопствената волја. Таа има право автономно да го уредува својот живот. Има право на целосна сецесија (отцепување). Нациите се суверени и сите се еднакви.

Од правото на самоопределување извира и правото на народот да го одбере своето име и името на државата што ја создал, па и името на јазикот што го говори. Правото на избор на име е нераздвоен дел од правото на самоопределување.

Сепак, Грција со Спогодбата од Преспа ни наметнува ново име и бара истото да се применува erga omnes – и за меѓународна и за домашна употреба. Предвидено е да го промениме Уставот. Преку оваа спогодба, Грција ќе добие постојан надзор за тоа како ние ќе се именуваме себе си, но и како другите држави ќе ни се обраќаат нам. Со Спогодбата ќе се преименуваат нашите институции, ќе се цензурира содржината на учебниците на нашите деца, ќе се спречува правото на граѓаните да го изразуваат својот македонски идентитет. Се регулира именувањето на нашиот македонски јазик. Еден многу важен дел од нашиот начин на живот ќе зависи од волјата на Грција. Тоа е цензура на светот и автоцензура на колективната свест на македонскиот народ. Тоа е насилство врз нашата историска меморија. Она што грчката држава им правела на Македонците во Грција, сега, со Преспанската спогодба сака да им го направи и на Македонците во Република Македонија.

Современата историја покажа дека Балканот е родното место на преседаните. Ако со нас се прават штетни преседани со кои се ограничува нашата сувереност и политичката независност, тогаш прашање на време е кога ќе бидат применети и во други држави.

И наспроти сета политизација на науката од страна на многу европски и светски центри на моќ, го имаме примерот на Полска, на полската наука, на полската славистика.

Веќе спомнав дека Полска ги отвори вратите за македонските деца бегалци од Граѓанската војна во Грција и им стана втор дом на бездомните и прибежиште на прогонетите. Тие денес се силен мост на пријателство меѓу двете земји и народи. Еден од нив, Коле Симитчиев, дури беше и професор на овој универзитет.

Нашите две држави воспоставија дипломатски односи пред 25 години. Првиот демократски избран премиер Тадеуш Мазовјецки го бранеше правото на македонскиот народ и Република Македонија на самоопределување и човечко достоинство. Односите зајакнаа во 2005 година кога Република Полска одлучи да го употребува уставното име на Република Македонија во билатералната комуникација. Искрено сме благодарни за принципиелната одлука.

Република Полска е голем пријател, искрен партнер и гласен поддржувач на Република Македонија во Европската унија и во НАТО.

Таа своја поддршка ја покажа на дело за време на европската мигрантска криза. Република Полска беше една од неколкуте држави членки на Европската Унија која правилно разбра дека синџирот е цврст колку што е цврста неговата најслаба алка. На континентот Европа, таа алка е Република Македонија. Мојата држава издржа пред напливот на мигрантскиот бран, благодарение на помошта што ја доби не од Брисел, туку од Вишеградската четворка и земјите долж балканската мигрантска рута.

Додека зборувам тука, на јужната македонска граница патролираат полски полицајци. Тие ѝ помагаат на македонската армија и македонската полиција во чувањето на Европа од заканата што доаѓа од територијата на Европската Унија. Тоа е парадокс – полицајци на земја членка на Европската Унија се распоредени на територија на земја која не е дел од ЕУ за да ја чуваат Европа од заканата што доаѓа од територијата на земја членка на ЕУ ‒ Грција. Затоа, како Претседател на Република Македонија јавно ја искажувам нашата благодарност до Полска и до другите држави кои ни помагаат да ја чуваме Европа.

Но, освен на полската држава благодарни сме ѝ и на полската наука.

Полската наука покажа жив интерес за Македонија и за македонскиот јазик. Во време кога соседните пропаганди вршеле присвојување на македонскиот јазик, познатиот славист Мјечеслав Малецки недвосмислено изјавил дека македонските дијалекти не треба да се третираат ниту како српски, ниту како бугарски, но како посебен јазик. Малецки системски проучил неколку архаични македонски дијалекти во околината на Солун и тоа кратко време пред грчката држава да успее да ги збрише од својата јазична карта. Со тоа не само што конечно ја потврдил теоријата за потеклото на старсловенскиот јазик, туку и оставил трајно сведоштво за присуството на македонскиот јазик на тој простор. (Видоески, 1977, 2013).

Големиот Мјечеслав Малецки беше еден од основачите на македонистиката во Полска. Неговото дело го продолжија реномираните слависти Збигњев Голомб, Влоѓимјеж Пјанка, Зѓислав Штибер, Кшиштов Вроцлавски, Зузана Тополињска која денес е прва дама на светската славистика, понатаму Мјечеслав Караш, Јан Соколовски, Мира Солецка, Станислав Каролак, Ирена Савицка, Ивона Лучкув, Ана Коритовска и многу, многу други.

Преку Семинарот за македонски јазик, литература и култура, Република Македонија стана дестинација за стотици полски лингвисти.

Низ годините се создаде круг на доверба во која македонистите од Република Македонија можат да ги поставуваат и најтешките прашања за македонскиот јазик без ронка сомнеж во искрените намери на нивните полски соговорници. Дел од тоа интелектуално острење на идеите е и проектот „Граматичка конфронтација на полскиот и македонскиот јазик", воден од академиците Зузана Тополињска и сега веќе покојниот Божидар Видоески. Овој заеднички проект меѓу Институтот за полски јазик на Полската академија на науките и Одделението за лингвистика на Македонската академија на науките и уметностите веќе ја ситни четвртата деценија. И благодарен сум му на ректорот Језерски со чија помош излезе последниот том на овој проект. Тука со нас е и професорот Јан Соколовски кој сега го води овој проект во рамките на Вроцлавскиот универзитет.

Како што Република Полска е на страната на правдата, така полската наука одлучно стои на страната на вистината. И токму затоа чувствувам слобода пред вас да го кажам следново: 25 години по посланието на Конески, македонскиот јазик сè уште го зборуваат малку луѓе, некои кругови сè уште го сметаат за млад јазик и поради тоа сè уште го оспоруваат. И 25 години подоцна сè уште се поставува прашањето: Дали има смисла да се твори и комуницира на мал јазик?

Верувам дека вреди и тоа од најмалку две причини.

Прво, како меѓугенерациски комуникациски код, јазикот е врска меѓу предците и потомците. Јазикот, неговата семантика, симболите и граматиката се образуваат врз основа на перцепција што народите и заедниците ја имале за реалноста. Вреди да се зборува и да се создава на мал јазик кој има уникатна перцепција на светот бидејќи со тоа и светот е побогат. Нашата Европа е побогата.

Второ, македонскиот јазик е lingua franca, благодарение на кој припадник на една етничка заедница се разбира со припадниците на другите етнички заедници во Република Македонија. Тоа е дел од нашиот општествен договор. Нашата сила е во нашата различност, а нашата различност е гарантирана со нашето единство. Израз на тоа единство е македонскиот јазик.

Чувањето и творењето на македонски јазик е обврска кон минатото и влог во иднината. Чувари на тој јазик и тоа наследство се и сите македонисти, особено полските македонисти. Посебно важно место зазема македонистичката работилница при Институтот за словенска филологија на Вроцлавскиот универзитет, која е најсериозен партнер на академските институции во Република Македонија. (Тополињска, 2016).

Затоа, во ова време на сериозни предизвици за Република Македонија и за македонскиот народ, нам повторно ни се потребни нашите пријатели да го чуваат за нас она што сами можеме толку лесно да го изгубиме. Полските македонисти и македонистите во светот се чувари на нашата комплетна татковина бидејќи како што рече Конески „до таму е нашата татковина до каде што е нашиот јазик."

Ви благодарам.

predavanje4

PRM_cop_01
Address by the President Ivanov at the Climate Summit COP24
Monday, 03 December 2018 13:15

Esteemed excellences,
Ladies and gentlemen,

As President of the Republic of Macedonia, I have the honor to address you first at what is my last participation at the Conference of the parties.

In the past 10 years I have witnessed high expectations and soaring disappointments, great obstacles and even greater resolution of a handful of people, a global creative minority, that was determined to bring us, the policy and decision makers to Paris. To bring us just to find out that Paris was but a start line of a long race that will determine the fate of our humanity. With their contagious passion, they helped us see beyond the banal priorities of next elections into the essential needs of this and next generations.

We are no longer running a race to win, but to survive as human species. Racing with global warming, we have to train and learn as we run, because we are running out of time. We have to make profound changes in our lifestyle, production, consumption and development. We need to replace selfish consumerism with sharing philosophy. Without eternal morality, we will have ephemeral humanity. Only by changing the habits of our hearts will we start changing the heart of the unsustainable global energy system.

PRM_cop_02

The Republic of Macedonia is continuously aligning its manner of reporting with the European Union standards. We are changing the way in which strategies, policies and laws are being drafted and revised with transparent and wide participation of all stakeholders. But even that is not enough. As I speak here, many of my fellow citizens are breathing in some of the most polluted air in Europe. The path is narrow, and we need to compact the ranks. We need to forge a circle of trust among politicians, scientists, entrepreneurs, teachers, activists, because we are not racing against each other, but together as a team. Energy, agriculture, transport and construction sectors have to take climate change into consideration. It is necessary for the health of the people, especially the most vulnerable categories. So, our permanent commitment must be green growth and development and lower carbon emissions. But that is possible only if we create green work places. Therefore, we support the Solidarity and Just Transition of Silesia Declaration that deals with prequalification of workforce.

We expect COP24 to place the general rules for monitoring the progress of countries' implementation of the Paris Agreement. The guidelines must be clear, comprehensive but also flexible enough for every country to make assessments and report on its advancement towards the global goal. The Republic of Macedonia belongs to one of the most vulnerable regions in the world in terms of climate change. Therefore, along the climate change mitigation rules, the decisions climate change adaptation of the most affected sectors. There must be a parity between mitigation and adaptation. This is especially important in the context of finance.

The Republic of Macedonia remains dedicated to these efforts. We need to run this race not to win, but to survive, not for ours, but for future generations.

Thank you.

PRM_cop_03

forum_paris
Address by President Ivanov at the Paris Peace Conference
Sunday, 11 November 2018 00:00

Distinguished attendees,
Ladies and Gentlemen,

As President of the Republic of Macedonia, I am honored to address the Peace Forum in Paris. We are here to talk about peace and security, environmental protection, sustainable development, new technologies, inclusive economy... But the solution to these global challenges lies in one thing - and that is our worldview.

The contours of the worldview in all of us are drawn as early as in childhood. Three needs are crucial in shaping young people - attention, affirmation and affection. Children who receive attention, affirmation and affection from their parents and teachers grow into empathetic, confident and caring people. These are self-confident people who inspire confidence, who love the truth and strive passionately for social justice and peace, sustainable development, fight against climate change. These are people who believe in human rights and freedoms and respect the dignity of diversity.

But if we look around us, we will see that exactly these values we increasingly miss.

The lack of responsibility has led to a crisis of confidence. The world is going through a major transformation in which the boundary line between truth and falsehood, between right and wrong dissapears. Societies are fragmenting, families are falling apart, individuals are becoming isolated. Ghettos without walls are created, in which the different are merely tolerated without being truly respected. Humans set themselves as masters over nature, without being able to master their own greed. The fragile climate balance is broken.

There are numerous reasons for this situation, but I will refer to only one - education. In many countries in the world, the formal education, unfortunately, does not offer enough attention, affirmation and care for young people. The dominant Humboldt model of education is based on negative attention. We are punishing mistakes instead of rewarding successes and stimulating creativity and innovation. This approach affects the worldview of young people.

forum_paris_2As a university professor, I recognized this problem. But the chance to make a fundamental change came only after some of my students became politicians and decision makers who in 2009 proposed me as a candidate for a President of the Republic of Macedonia. And what should a professor do when he becomes president? The answer is simple - he opens his own school. So, in 2010, with my team, I launched the School for Young Leaders, which later became an International School.

As a parent invests in his children, as a President, I wanted to invest in the youth. Our goal was to give the most talented and most successful young leaders in the Republic of Macedonia and the region what they cannot obtain within the formal education system.

First, we have to recognize the most successful and give them the necessary attention.
Secondly, we have to affirm everything that they have achieved by then, all of their humanitarian initiatives, encouraging self-confidence in young people and building a culture of trust.
Thirdly, we must take care of their further development as leaders by investing in them.

To achieve this, we had to return to the source, where the water is the purest, to Aristotle. We know that Aristotle practiced 3 levels of transfer of knowledge.

The exoteric lectures were intended for those who wanted to expand their knowledge but only to the level of general culture.

The esoteric lectures were for the dedicated students who could understand the complex concepts with the power of the mind. Fortunately, most of these lectures are preserved.

However, the most sublime are the achromatic lectures that Aristotle taught face to face. For already 24 centuries those lost lectures are being sought after. Based on the actions of his best students, we can restructure some of the basic principles. It is assumed that some of these achromatic lectures are the four golden rules, which are part of all major religions. Probably, Aristotle told his best, most noble disciples to:
1. Be patient
2. Always learn from the other
3. Seize the moment
4. Be prepared for any sacrifice, if you want to succeed.

forum_paris_4The one who hastens, makes mistakes; his opponent learns from him, awaits him to make a mistake and uses the moment. The right moment appears only once. The whole philosophy in these four basic principles of the most sublime achromatic lectures is that they occur at one point, when readiness to sacrifice is required.

Knowledge becomes obsolete, wisdom never. Therefore, our aim in creating the School for Young Leaders was to make wisdom and skills of proven leaders accessible to the future social leaders in the Republic of Macedonia and in the Balkans.

In our School, young leaders have a chance to talk face to face with some of the most successful leaders of today, and be taught how to apply knowledge and skills. It includes interdisciplinary and applicative knowledge, practical advice and mentorship by top world leaders.

So far, over 350 young people from the Republic of Macedonia and the region of different academic and professional focus have been trained by over 200 top leaders in the fields of politics, business, innovation and communications.

We wanted to build leaders with real values, integrity and open mind. I reminded every generation of Einstein's thought that the mind is as parachute – it is useful only when open. Only open-minded young people will be able to think outside the patterns, find new, innovative and creative solutions to local and global challenges.

Young leaders belong to the Millennials, the Y Generation. Therefore, we cover topics that are close to their heart and are based on sharing philosophy. Sharing philosophy implies sharing economy where young people share access to products or services rather than being their individual owners. We train them to use crowdfunding and crowdsourcing in order to find funds for their projects from a large number of Internet users. We organize trainings on sustainable development and start-up philosophy. We encourage them to use the power of networking in order to bring about positive changes in society. In other words, the School for Young Leaders is a start-up school for future social leaders of Macedonia and the Balkans.

forum_paris_5Perhaps the most important thing we want young people to learn is the lesson on moral leadership. It has become popular to say that it does not matter if a political or business leader is moral or not, as long as he does his job well. The ability, not the character is what matters. But pragmatism without morality leads to short-term solutions with long-term harmful consequences. Leaders without moral are part of the problem, not of the solution.

Therefore, we try to develop awareness in young leaders that we all sail on the same global ship. To be able to protect our economies and states from shipwreck, we need an anchor. That anchor is the three principles of every successful economy, also valid for successful politics and education. If any country or company implements meritocracy, pragmatism and honesty - it will succeed.

With meritocracy, we choose the best to be our leaders. If you are surrounded by successful people and if you support successful people, you will also succeed. High criteria are necessary for this.

With pragmatism, we learn and use the best of others. To learn is not enough to know. Knowledge should be applicable.

With honesty, we try to eradicate corruption and promote honesty in private and professional life.

How much does this cost the taxpayers of the Republic of Macedonia? Not a bit. The implementation of the School for Young Leaders is fully funded by the private sector in the Republic of Macedonia, but also by the global brands. It is about companies that have recognized the importance and value of our project and have supported our mission, confident that they are investing in future social leaders. The school founded by the president of the state and financed by the private sector is an example of a public-private partnership that aims to invest in the society and the future.

This investment is already paying off. Many young leaders from previous generations have already started taking over responsible leading positions in different social spheres, becoming a positive example for others. These are young, future-oriented people, who think of the future and want to reach the future, not only for themselves, but for as many people in the society as possible.

forum_paris_6Thanks to all this, the World Business Angels Forum declared the "School for Young Leaders" the best socially responsible project in Europe for 2017.

Some may say: Mr. President, there are already many leadership schools in the world. True, but most of them are extremely expensive and affordable for just a few. There are almost no presidential schools that are actually free because they are supported by the private sector. This makes our School an exception to the rule. And that exception makes a huge difference for us.

Other may ask: how does this model of leadership school solve the global challenges for which we have gathered here today? Our model can be used to change the dominant educational paradigm, which must be solution-oriented. This creates a new generation of leaders with real values that will not run away from the problems, but will solve them. Leaders who will not dominate and discriminate, but will cooperate and include. Leaders who will spread hope in their societies and in the world instead of fear.

We have succeeded in establishing a recognizable model that served as an inspiration for other current and former heads of state to start their own leadership schools following our example. I believe, however, this success is only the beginning.

My message to you, the leaders of today is: do not look until the next election, but until the next generation. Investing in future leaders should become a new fashion, a new trend. Such ideas should not require copyright. This is very necessary in every society. I would be overjoyed if I hear that other heads of state and government have established leadership schools. That the future leaders are given attention, affirmation and care and thus are prepared to take over the helm. Only in this way will success become the basis for a new success. Because, through investment, young leaders are called upon to recognize responsibility as future leaders.

As we speak, the Millennials, the Generation Y, are already taking their place in the world. Right after them is the post-millennial Generation Z that does not know a world without Internet. At this very moment, we are witnessing the birth of the so-called Alpha Generation that is to live in the 22nd century. It is our responsibility to prepare those who come after us to take their rightful place in our global ship. We should provide them with a compass and a map and thus prepare them to be moral and ethical leaders with character, integrity, humility, focused on people, responsible and passionate. To not be afraid of the unknown, but bravely and wisely face challenges, so that we can finally start sailing smoothly. Only changed individuals can change the spirit of the world.
forum_paris_1

PRM_Izvidnici_01
Address by President Ivanov at the opening of the European Scout Academy
Wednesday, 31 October 2018 22:46

Respected Members of the Scout Association of Macedonia,

Dear Scouts from all over Europe,

Ladies and gentlemen,

It is my huge honor and great pleasure to be with you at the opening of the European Scout Academy. The organization of such a significant event in the Republic of Macedonia testifies to the place and importance of the Macedonian scouts in the European and world scout movement, which includes over 50 million young people and has a history of more than a century. This year marks the 65th anniversary of the official start of the organized scouting in the Republic of Macedonia.

In the past decades, the Scout Association of Macedonia has contributed to the proper upbringing and education of thousands of young people in our homeland. Today, the Scout Association of Macedonia operates on almost the entire territory of the Republic of Macedonia, with 25 active scout units.

Using the scout method and informal education, it is an organization in which young people find their interests and learn skills. With its dedicated work, the Scout Association of Macedonian contributes to the proper development of young people by embracing their self-esteem, teaching them the real values, encouraging them to respect other people with all their differences.

The Association offers the scouts a moral compass, besides the magnetic compass. The moral compass helps the scouts build character and integrity, be humble and ready to serve others, work for the common good. The moral compass helps them focus on people and encourages the best in them. To be responsible for each other. All this is done with an almost infectious passion.

PRM_Izvidnici_02Dear friends,

For 65 years, the Association is an example for working with and for young people. Therefore, as President of the Republic of Macedonia, I made a decision to award the Charter of the Republic of Macedonia to the Scout Association of Macedonia. This Charter is a gratitude for everything that you, as an association, have done in the past decades. I am convinced that it will be an additional incentive to continue with your noble mission. To be a community of trust in which young people feel secure and accepted, where they can freely share their problems and thoughts and build themselves and become individuals with high moral values. But even more than that.

This Charter is at the same time a challenge to engage in the rebuilding of the values ​​in the Republic of Macedonia. Such rebuilding is however more than necessary. If only one day we monitor the developments in our country, our social networks and the media, both in the virtual and in the real life, we will see how much good scout values ​​are in fact needed for the Macedonian society.

Truth has never had so many enemies as it has today, in our time of fake news and wars of perception. Public decency became an exception rather than a rule. Courage and endurance have become rare and expensive. The absence of responsibility has led to a crisis of confidence. All this is contrary to the principles on which scouting is based. Scouts radiate with confidence. That confidence is acquired by the scout by acting responsibly, that there is a sign of equality between his or her thoughts, words and deeds. These things are indeed the foundation not only of the life of the virtuous individual, but also the foundation of every free society.

Therefore, it is necessary to find again the golden balance that will help us build virtuous, moral and responsible individuals. Individuals who, with their talents, knowledge and skills, will contribute to their personal well-being, but also to the well-being of the whole society. I am confident that the Scout Association of Macedonia has a great role in rebuilding social values.

At the very end, I use this opportunity to wish a successful scout academy and a pleasant and unforgettable stay in the Republic of Macedonia to all the guests from almost all European countries.

Thank you.

PRM_Izvidnici_03

 
Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Next > End
Page 1 of 63